2016

Przypominamy sylwetki najbardziej zasłużonych ostrowian zmarłych w 2016 roku.

46476_zapal-znicz-pamieci_1

 

Janusz Garbacz (1.10.1928 – 10.02.2016)

GARBACZ JANUSZ

Urodził się 1 października 1928 r. Uczęszczał do Szkoły Powszechnej im. Tadeusza Kościuszki. Od 1942 r. był zatrudniony w firmie elektrotechnicznej Anny Podsadnej. Pracę łączył z nauką na kompletach tajnego nauczania. Po wyzwoleniu kontynuował naukę i w lipcu 1946 r. uzyskał świadectwo dojrzałości w Liceum Męskim. W tym samym roku podjął studia w zakresie chemii na Uniwersytecie Poznańskim. Równocześnie pracował jako nauczyciel fizyki w liceum w Kościanie. Dyplom ukończenia studiów zdobył w 1952 r. Nakazem pracy został skierowany do Wytwórni Filmów Fabularnych w Łodzi. Potem przeniósł się do Wytwórni Filmów Fabularnych we Wrocławiu.

Pod koniec 1959 r. wrócił do rodzinnego miasta. W Ostrowie podjął pracę w Chemicznej Spółdzielni Pracy. Później pracował w Ostrowskim Miejskim Przedsiębiorstwie Przemysłu Terenowego. Uczył też chemii w Liceum Męskim i w Liceum Ekonomicznym. Od 1967 r. objął stanowisko dyrektora naczelnego ZAP. W latach 1969-1973, był przewodniczącym Miejskiej Rady Narodowej w Ostrowie. W 1973 r. przeszedł do pracy w Zakładzie Odazotowania Gazu w Odolanowie. Posiadał liczne odznaczenia państwowe i regionalne. Na emeryturę przeszedł w 1982 r.

Potem jeszcze pracował w niepełnym wymiarze czasowym. W 1995 r. ostatecznie zakończył swoją aktywność zawodową. W latach 1974-1997 był biegłym sądowym w zakresie chemii. Rodzinę założył w 1955 r. z Heleną Stawicką. Małżeństwo to miało dwóch synów: Jarosława i Przemysława. Janusz Garbacz zmarł 10 lutego 2016 r. Jego pogrzeb odbył się na cmentarzu przy ulicy Bema.

 

Andrzej Gayczak (15.05.1930 – 11.01.2016)

GAYCZAK ANDRZEJ

Urodził się 15 maja 1930 r. Do 1939 r. uczył się w Szkole Podstawowej im. Tadeusza Kościuszki. W czasie okupacji przebywał w Warszawie, gdzie dokończył edukację na poziomie szkoły podstawowej. Po zakończeniu wojny wrócił do Ostrowa i w maju 1945 r. podjął naukę w Gimnazjum Męskim, w klasie o profilu matematyczno – fizycznym. Należał do Drużyny Harcerskiej im. Henryka Dąbrowskiego. W 1948 r. został powołany do organizacji Służba Polsce i pracował przy budowie śląskiej kolei piaskowej.

W 1950 r. uzyskał świadectwo dojrzałości i rozpoczął studia na Akademii Medycznej w Łodzi. Na trzecim roku studiów z powodów politycznych został skreślony z listy studentów jako ,,wróg ludu i socjalizmu’’ bez prawa do dalszego studiowania. Został tym samym zmuszony do odbycia dwuletniej, zasadniczej służby wojskowej. Dopiero po śmierci Stalina w 1954 r. powrócił na studia. W 1957 r. uzyskał dyplom lekarza i rozpoczął pracę jako lekarz zakładowy w kopalni ,,Halemba” oraz w śląskich szpitalach. Po śmierci rodziców w 1969 r. wrócił do swojego rodzinnego miasta i pracował w kolejowej służbie zdrowia. Przez pewien okres pełnił funkcję zastępcy kierownika Obwodu Lecznictwa Kolejowego przy ulicy Wrocławskiej. Uzyskał specjalizację w zakresie chorób wewnętrznych i medycyny kolejowej. Rodzinę założył z Heleną z domu Zapletal. Małżeństwo to nie miało potomstwa. Ostatni okres życia spędził w Domu Pomocy Społecznej w Marszałkach. Zmarł 11 stycznia 2016 r. w szpitalu w Ostrzeszowie. Pogrzeb odbył się na cmentarzu parafialnym przy ulicy Bema.

 

 

Helena Hoffmann (17.03.1920 – 7.06.2016)

HOFFMAN HELENA

Helena Hoffmann z domu Szymanowska urodziła się 17 marca 1920 r. Do szkoły powszechnej uczęszczała najpierw w Mikstacie, a następnie w Kaliszu u sióstr Nazaretanek. W 1935 r. przeniosła się do Ostrowa, gdzie kontynuowała naukę w Gimnazjum i Liceum Żeńskim im. Emilii Sczanieckiej. Maturę zdała w 1939 r. Lata okupacji hitlerowskiej spędziła w Mikstacie, pracując w sklepie drogeryjno – spożywczym, który przed wojną prowadzili jej rodzice. W 1945 r. podjęła studia wyższe na Wydziale Stomatologicznym Akademii Medycznej w Poznaniu. W 1949 r. uzyskała dyplom lekarza stomatologa i podjęła pracę zawodową w Ostrowie. Najpierw, do 1953 r. była zatrudniona jako lekarz stomatolog w Wydziale Zdrowia, potem także jako kierownik Przychodni Kolejowej przy ulicy Wolności.

Jednocześnie przez trzydzieści lat dojeżdżała dwa razy w tygodniu do Raszkowa, gdzie prowadziła gabinet stomatologiczny. Na emeryturę przeszła w 1983 r., ale jeszcze przez dwa lata pracowała na pół etatu w Przychodni Kolejowej. W zawodzie lekarza stomatologa przepracowała łącznie trzydzieści sześć lat. 18 czerwca 1999 r. wraz z koleżankami – absolwentkami z roku 1939 obchodziła jubileusz 60. rocznicy egzaminów maturalnych.

Od 1947 r. była żoną starszego od siebie o pięć lat Andrzeja Hoffmanna, znanego i cenionego w Ostrowie lekarza ginekologa. Wspólnie wychowali dwie córki: Hannę i Małgorzatę. Zmarła 7 czerwca 2016 r. Została pochowana w rodzinnym grobowcu na cmentarzu parafialnym przy ulicy Limanowskiego.

 

 

Alina Janikowska (22.02.1950 – 2.01.2016)

JANIKOWSKA ALINA

Urodziła się 22 lutego 1950 r. Mając 10 lat dostała się do Państwowej Szkoły Sztuki Cyrkowej w Julinku. Nie zdecydowała się jednak na opuszczenie w tak młodym wieku domu rodzinnego. Po szkole podstawowej ukończyła Liceum Pedagogiczne w Kaliszu i została nauczycielem.

Pierwszą pracę podjęła w szkole w Chojniku. Na początku lat 70. trafiła do Ostrowa i zaczęła pracować w Szkole Podstawowej nr 10. Tam w 1975 r. założyła swój pierwszy zespół taneczny „Nastolatki”. Kolejnym były „Stokrotki”. W międzyczasie ukończyła studia pedagogiczne na UAM w Poznaniu oraz zdobyła dyplom instruktora tańca II stopnia i stopień nauczyciela dyplomowanego. W 1988 r. podjęła pracę w Młodzieżowym Domu Kultury.

W połowie lat 90. założyła tam zespół akrobatyczno – baletowy „Gwiazda”. Z nim odniosła wielkie sukcesy międzynarodowe. W 2003 r. przygotowała musical „Ekspresem do gwiazd”. Z kolei pod hasłem ,,Zatańczmy razem” odbył się cykl koncertowy z udziałem ,,Gwiazdy” i młodzieży z Irlandii, Niemiec, Rosji, Białorusi i Ukrainy. Była pomysłodawczynią spektakli, w których po latach wystąpiły jej dawne podopieczne wraz z córkami – tancerkami.

Ponad 20 jej wychowanek kontynuowało edukację taneczną w poznańskiej szkole baletowej. Była również pomysłodawczynią i organizatorką akcji charytatywnych pod nazwą ,,Dzieciaki kochają zwierzaki” i ,,Dzieciaki zbierają pluszaki”. W Szkole Podstawowej Sióstr Salezjanek założyła wtórny zespół ,,Stokrotki’’. Była kilka razy wyróżniona Nagrodami Prezydenta i tytułami Osobowość Ostrowskiej Kultury. Była 5-krotnie nominowana do tytułu „Ostrowianina Roku”, a w roku 2010 zdobyła ten tytuł. Jej przedsięwzięcia kilkakrotnie zdobywały tytuł „Wydarzenia Kulturalnego Roku”. Była odznaczona m.in. Złotym Krzyżem Zasługi i Nagrodą Ministra Kultury. 10 listopada 2015 r. podczas uroczystej sesji z okazji Święta Miasta Ostrowa odebrała medal ,,Za zasługi dla województwa wielkopolskiego”.

Zmarła 2 stycznia 2016 r. Pogrzeb odbył się na cmentarzu przy ul. Limanowskiego.

 

 

Zdzisław Kaczmarek (9.08.1935 – 17.12.2015)

KACZMAREK ZDZISŁAW

Urodził się 9 sierpnia 1935 r. W 1950 r. ukończył szkołę podstawową w Będlewie koło Stęszewa . Cztery lata później został absolwentem Państwowego Liceum Pedagogicznego w Poznaniu. Studiował matematykę na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza. Po studiach pracował jako nauczyciel matematyki. Niemal całą swoją karierę zawodową związał z Technikum Kolejowym w Ostrowie, gdzie był zatrudniony w latach 1959-1991.

Na lekcjach stosował nieszablonowe metody pracy, które przez swoją atrakcyjność budziły duże zainteresowanie matematyką. Znakomity warsztat pracy i mistrzowski sposób przekazywania wiedzy do dzisiaj często wspominają jego wychowankowie, dla których był wymagającym wychowawcą, ale i przewodnikiem oraz autorytetem. – Był matematykiem z wykształcenia i zamiłowania.

Człowiek słusznej postury, budził respekt już samym swoim wyglądem. Był z gatunku tych belfrów, którzy autorytet budowali na dyscyplinie i wymaganiach. Od niego zaraziłem się pasją do matematyki, która trwa po dzień dzisiejszy – tak wspomina swojego mentora jeden z absolwentów. – Wszyscy nazywali go ,,Kaka”, a on często w stosunku do siebie także używał tego pseudonimu. Pamiętam, że z pokorą słuchaliśmy jego ciekawych lekcji. A były to chwile, które głęboko zapadły w naszej pamięci. Może wielu nie zna przebiegu zmienności funkcji, ale osobę mistrza pamiętają doskonale. To on dobrze przygotował nas do matury – podkreśla kolejny jego uczeń. Zdzisław Kaczmarek zmarł 17 grudnia 2015 r.

Pogrzeb odbył się na starym cmentarzu przy Placu Bankowym.

 

 

Maciej Kopecki (24.06.1945-25.09.2016)

KOPECKI MACIEJ

Urodził się 24 czerwca 1945 r. Po ukończeniu Szkoły Podstawowej im. Ewarysta Estkowskiego kształcił się w Technikum Leśnym w Mojej Woli oraz w Studium Nauczycielskim w Kaliszu. Potem przez dwa lata pracował w szkole w Strzyżewie. W 1968 r. podjął studia na Wydziale Sztuk Pięknych Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu. Pod koniec studiów został wybrany przez komisję z Polskiej Wytwórni Papierów Wartościowych jako kandydat na rytownika. Przeniósł się do Warszawy, z którą związał swoje życie
zawodowe. Przez długi czas pracował na stanowisku artysty rytownika. Potem zaczął także projektować dokumenty. Jego żona Mirosława była ostrowianką. Małżeństwo dochowało się trójki córek: Justyny, Marty i Marii. W latach 90. Maciej Kopecki został naczelnym grafikiem PWPW.

Od tego momentu pełnił funkcję projektanta i rytownika oraz kierownika Pracowni Projektów i Form Oryginałowych. Na emeryturę przeszedł w 2014 r. Mieszkając i pracując w stolicy artysta utrzymywał ożywione kontakty ze swoim rodzinnym miastem, w którym miał wielu znajomych i przyjaciół. Projektował medale jubileuszowe na 600-lecie Ostrowa i 300-lecie jego relokacji. Często z całą rodziną przyjeżdżał na wakacje do rodzinnego domu żony.

Ostatnią pracą w jego życiu był ekslibris wykonany dla biblioteki w Ostrowie. Pomimo dużych trudności zdrowotnych, miedzioryt udało mu się ukończyć. Maciej Kopecki zmarł 25 września, w wieku 71 lat. Spoczął na warszawskich Powązkach.

 

Andrzej Kowalczyk (28.08.1954 – 28.11. 2015)

KOWALCZYK ANDRZEJ
Urodził się 28 sierpnia 1954 r. Był absolwentem Akademii Ekonomicznej w Katowicach. Swoje życie związał jednak z koszykówką. Był wychowankiem Stali Ostrów, w której zaczął trenować w 1965 r. W barwach tego klubu występował na pozycji rozgrywającego. W 1975 r. przeniósł się do ŁKS Łódź. Z drużyną tą w sezonie 1976/1977 zadebiutował w najwyższej klasie rozgrywkowej w Polsce. W następnym sezonie zdobył z nią brązowy medal mistrzostw Polski. W latach 1978-1979 był powoływany do kadry narodowej.
Od 1979 r. był zawodnikiem Zagłębia Sosnowiec, z którym zdobył kolejny brązowy medal mistrzostw Polski (1981).

W sumie na parkietach ekstraklasy spędził pięć sezonów. W 1982 r. powrócił do Stali Ostrów i w jej barwach grał do 1988 r. Pod koniec swojej kariery wyjechał do Francji i przez cztery lata występował w drugoligowym US Melun. W 1995 r. wrócił do Polski i postanowił kontynuować karierę trenerską w Ostrowie. Został szkoleniowcem Stali, pracował również jako nauczyciel wychowana fizycznego w SP nr 5.

Z popularną ,,Stalówką’’ pracował łącznie przez trzynaście lat (1995-2004 i 2005-2009). Z drużyną tą w sezonie 1997/1998 wywalczył historyczny awans do ekstraklasy, a cztery lata później sięgnął z nią po brązowy medal mistrzostw Polski, co jest największym sukcesem w dziejach klubu. Prowadził ostrowski zespół w ekstraklasie w 348 meczach, wygrywając 186. W roku 2003 zdobył tytuł Ostrowianina Roku. W sezonie 2004/2005 prowadził dwa inne kluby ekstraklasy – Turów Zgorzelec i Czarnych Słupsk. W latach 2000-2003 był asystentem trenera reprezentacji, a w latach 2003-2004 pierwszym trenerem kadry. Od roku 2009 pracował w klubach Sportino Inowrocław, AZS Kutno i Open Basket Pleszew.

Ukończył trenerskie studia podyplomowe na Akademii Wychowania Fizycznego we Wrocławiu. Latem 2014 roku objął stanowisko szkoleniowca I-ligowego żeńskiego zespołu Towarzystwa Sportowego Ostrovia. Zmarł 28 listopada 2015 roku tuż po meczu z ekipą Enea AZS Poznań. Został pochowany na starym cmentarzu przy Placu Bankowym.

 

Ireneusz Kubiak (22.09.1945 – 4.06.2016)

KUBIAK IRENEUSZ

 

Urodził się 22 września 1945 r. W wieku dwunastu lat wstąpił do reaktywowanego wówczas ZHP. W 1972 r. złożył zobowiązanie instruktorskie, a cztery lata później objął funkcję drużynowego 22 Środowiskowej Drużyny Harcerskiej im. Zawiszaków, którą kierował nieprzerwanie przez 30 lat. Przez lata swojej instruktorskiej służby wychował kilka harcerskich pokoleń. Harcówka przy ulicy Wrocławskiej była jego drugim domem i miejscem, które tętniło życiem. W ostrowskim hufcu pełnił kolejno szereg funkcji: przewodniczącego Młodzieżowego Kręgu Instruktorskiego nr 2, kierownika Referatu Starszoharcerskiego, przewodniczącego Kręgu Instruktorskiego „Pajdehar”, członka Rady Hufca, zastępcy komendanta hufca, członka hufcowej Komisji Stopni Instruktorskich i sekretarza Komisji Historycznej Hufca. Był organizatorem niezliczonej liczby biwaków, zimowisk i obozów. Zawsze pogodny, cenił poczucie humoru.

W trakcie swojej długoletniej służby instruktorskiej został uhonorowany przez harcerskie władze szeregiem odznaczeń i wyróżnień. Posiadał m.in. Odznakę „Zasłużony dla Chorągwi Kaliskiej”, Medal 100-lecia Harcerstwa Wielkopolskiego, Złoty Krzyż „Za Zasługi dla ZHP” oraz Honorową Odznakę „Harcerska Służba Wielkopolsce” będącą najwyższym wyróżnieniem Chorągwi Wielkopolskiej ZHP. W ostatnich latach swojego życia uczestniczył w działalności Ostrowskiego Uniwersytetu Trzeciego Wieku. Zmarł 4 czerwca 2016 r. Miał 70 lat, z czego blisko 60 spędził w harcerskim mundurze.

Pogrzeb odbył się na cmentarzu przy ulicy Bema.

 

 

Stanisław Lipski (7.06.1912 – 21.02.2016)

LIPSKI STANISŁAW

 

Urodził się 7 czerwca 1912 r. Pochodził z zasłużonego ziemiańskiego rodu Lipskich herbu Grabie. Do dwunastego roku życia pobierał nauki w domu rodzinnym. Potem kształcił się w Gimnazjum Męskim w Ostrowie. Po egzaminach maturalnych w 1930 r. podjął najpierw studia politechniczne w Zurychu, potem uzyskał dyplom na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego. Po odbyciu praktyk rolniczych pomagał ojcu i braciom w zarządzaniu majątkami rodzinnymi. Na początku okupacji hitlerowskiej przebywał w areszcie domowym, a później został przesiedlony do Generalnej Guberni, do Tomaszowa Mazowieckiego gdzie został zatrudniony w gospodarstwach rybnych. Aresztowany przez gestapo trafił do więzienia w Radomiu, a stamtąd do obozu w Buchenwaldzie. Po wyzwoleniu obozu przez aliantów zdecydował się na powrót do kraju.

Ponieważ władze komunistyczne odebrały rodzinie Lipskich majątek, przeniósł się do powiatu milickiego i zajął się odbudową gospodarstw rybackich w okolicach Wrocławia. Potem znalazł zatrudnienie w Wydziale Prawnym Okręgowego Urzędu Likwidacyjnego w Olsztynie. W późniejszym okresie został radcą w Ministerstwie Szkolnictwa Wyższego w Warszawie, gdzie pracował aż do przejścia na emeryturę. Przez wiele lat był najstarszym absolwentem Gimnazjum Męskiego w Ostrowie. Pod koniec życia mieszkał w Szczecinie.

Zmarł 21 lutego 2016 r. Pochowany został na cmentarzu na Wólce Węglowej w Warszawie. Obecna na uroczystościach pogrzebowych delegacja z powiatu ostrowskiego wrzuciła do mogiły grudkę ziemi przywiezioną sprzed pałacu w Górznie.

 

 

Janusz Rogalski (8.05.1933- 2.12.2015)

ROGALSKI JANUSZ

Urodził się 8 maja 1933 r. Szkołę podstawową ukończył w pierwszych latach powojennych w Karsznicach. Od 1949 r. mieszkał w Ostrowie Wielkopolskim, gdzie w Gimnazjum Męskim ukończył X i XI klasę. W 1951 r. zdał maturę i rozpoczął studia na Oddziale Stomatologicznym Wydziału Lekarskiego Akademii Medycznej w Poznaniu. W 1955 r. w Poznaniu ożenił się z koleżanką z roku, Janiną Majewską.

Oboje byli już wtedy posiadaczami dyplomów lekarza stomatologa. Małżeństwo miało dwoje dzieci: Jolantę i Sławomira. Janusz Rogalski pracował jako lekarz stomatolog w Wydziale Zdrowia w Ostrowie. Początkowo dojeżdżał również do pracy do Raszkowa oraz do Domu Pomocy Społecznej w Psarach. Najdłużej jednak, bo przez 37 lat, aż do emerytury pracował w Nowych Skalmierzycach. Był kierownikiem tamtejszego Gminnego Ośrodka Zdrowia. Dodatkowo związany był zawodowo ze spółdzielnią lekarsko – stomatologiczną działającą przez pewien okres przy ulicy Partyzanckiej w Ostrowie, będącą filią spółdzielni kaliskiej. Pełnił tam funkcję kierownika. Uzyskał drugi stopień specjalizacji z zakresu stomatologii zachowawczej i medycyny pracy.

Za swoją pracę był uhonorowany wieloma odznaczeniami, m.in. Srebrnym Krzyżem Zasługi, tytułem Wzorowego Lekarza oraz szeregiem wyróżnień resortowych. W pierwszej połowie lat 90. przeszedł na emeryturę. Na emeryturze wraz z żoną nadal mieszkali w Ostrowie. Bardzo przeżył jej śmierć w marcu 2015 r. Sam zmarł 2 grudnia 2015 r. Pochowany został na cmentarzu parafialnym przy ulicy Bema.

 

Obejrzyj nasze stałe galerie