Ostrowskie wspomnienia. Sylwetki najbardziej znanych ostrowian, którzy zmarli w ciągu minionego roku

Przypominamy sylwetki najbardziej znanych ostrowian, którzy zmarli w ciągu minionego roku. 

 

BOŻENA WOŚ

  1. 22.10.1944 r. – zm. 26.03.2018 r.

 

Bożena Woś z domu Jończak urodziła się 22 października 1944 roku w Biskupicach Zabarycznych, w powiecie ostrzeszowskim. Ukończyła Szkołę Podstawową nr 4 i Technikum Ekonomiczne w Ostrowie Wielkopolskim, a następnie Studium Nauczycielskie w Kaliszu oraz Wyższą Szkołę Pedagogiczną w Opolu, gdzie uzyskała tytuł magistra filologii polskiej.

Swoją pracę w zawodzie nauczyciela rozpoczęła  w 1965 roku w Szkole Podstawowej w Lamkach. Po roku przeniosła się do Szkoły Podstawowej nr 10 w Ostrowie, gdzie pracowała przez sześć lat. Od 1972 roku uczyła w Zespole Szkół Gastronomicznych. Z tą placówką, przekształconą w roku 2002 w Zespół Szkół Usługowych, była związana do przejścia na emeryturę.

Od początku swojej kariery zawodowej była zaangażowana w działalność Związku Nauczycielstwa Polskiego. Już pod koniec lat 60. była przewodniczącą konferencji rejonowych ZNP. Potem pełniła funkcję prezesa Ogniska ZNP, a w 1985 roku została oddelegowana do pracy na stanowisku prezesa Oddziału ZNP w Ostrowie. W latach 1994-2000 była prezesem Zarządu Okręgu ZNP w Kaliszu. Od roku 2000 do 2014 pełniła funkcję wiceprezesa Okręgu Wielkopolskiego ZNP w Poznaniu. Ponadto przez dziesięć lat, w latach 1994-2004, była członkiem Zarządu Głównego ZNP w Warszawie. Związana była z ostrowskim środowiskiem kulturalnym.

Razem z mężem Czesławem od roku 1985 byli inicjatorami i przez ponad trzydzieści lat organizatorami Międzynarodowego Biennale Małej Formy Graficznej i Ekslibrisu. Od 1993 roku była również współorganizatorką Międzynarodowej Wystawy Ekslibrisu Muzycznego towarzyszącej Międzynarodowemu Festiwalowi ,,Chopin w barwach Jesieni’’ w Antoninie i Ostrowie. Od roku 2004 zasiadała w Radzie Muzeum Miasta Ostrowa Wielkopolskiego.

Była także współorganizatorką Ogólnopolskiego Przeglądu Chórów Nauczycielskich. Była długoletnim samorządowcem. Piastowała mandat radnej miejskiej II kadencji oraz radnej powiatu ostrowskiego I, II i III kadencji.

W roku 2007 razem z mężem otrzymała tytuł Ostrowianina Roku. W roku 2012 ich działania uhonorował starosta ostrowski przyznając nagrodę specjalną Laur Kultury za całokształt działalności. Natomiast w roku 2017 prezydent miasta Ostrowa Wielkopolskiego przyznał im nagrodę ,,Filar Kultury’’. Posiadała wiele odznaczeń, w tym m.in. Złoty Krzyż Zasługi, Medal Komisji Edukacji Narodowej, Złota Odznaka ZNP, Medal ,,Zasłużony Działacz ZNP’’, Medal ,,Za zasługi dla województwa wielkopolskiego’’ i Zasłużony Działacz Kultury. Bożena Woś zmarła 26 marca 2018 roku, w wieku 73 lat.

 

ARKADIUSZ RYNOWIECKI

  1. 27.06.1927 r. – zm. 30.09.2018 r.

Arkadiusz Rynowiecki urodził się 27 czerwca 1927 roku w Ostrowie Wielkopolskim jako syn Ignacego (powstańca wielkopolskiego, mistrza rzeźnickiego, właściciela sklepu) i Julii z domu Podemskiej (mistrzyni krawieckiej).

Naukę na poziomie podstawowym przerwał mu wybuch II wojny światowej. W dniu 8 listopada 1939 roku został wraz z całą rodziną wysiedlony do Tomaszowa Mazowieckiego, gdzie przebywał do końca okupacji hitlerowskiej. W tym czasie był aresztowany przez gestapo i przez kilka dni poddany śledztwu. Po zakończeniu wojny, w lutym 1945 roku podjął naukę w Gimnazjum Męskim w Ostrowie.

W 1948 roku uzyskał świadectwo dojrzałości i rozpoczął studia w Wyższej Szkole Handlowej we Wrocławiu, przemianowanej później na Wyższą Szkołę Ekonomiczną. Studia ukończył w 1952 roku, otrzymując tytuł magistra ekonomii. Nakazem pracy został skierowany do Przedsiębiorstwa Uzdrowisko w Inowrocławiu.

Po czterech latach Arkadiusz Rynowiecki powrócił do swojego rodzinnego miasta i tutaj pracował w różnych zakładach aż do przejścia w 1992 roku na emeryturę. Ze względu na wykształcenie piastował stanowiska dyrektorskie do spraw ekonomicznych w następujących przedsiębiorstwach: Zakłady Automatyki Przemysłowej, Fabryka Urządzeń Mechanicznych w Ostrzeszowie i Ostrowskie Przedsiębiorstwo Budownictwa Przemysłowego. W okresie swojej aktywności zawodowej był wielokrotnie honorowany znaczącymi odznakami branżowymi oraz państwowymi.

Należał do najaktywniejszych członków Stowarzyszenia Wychowanków „Alma Mater Ostroviesis”, od prac założycielskich w 1994 roku poczynając. Był również skarbnikiem Komitetu Organizacyjnego Obchodów Jubileuszu 150-lecia I Liceum Ogólnokształcącego w Ostrowie. Rodzinę założył w 1957 roku ze Stefanią z domu Jasik. Wychowali wspólnie syna Jarosława i córkę Sławomirę. Arkadiusz Rynowiecki zmarł 30 września 2018 roku, w wieku 91 lat.

Msza św. żałobna została odprawiona 3 października w Sanktuarium Miłosierdzia Bożego. Po niej odbył się pochówek w grobowcu rodzinnym na cmentarzu parafialnym przy ulicy Limanowskiego w Ostrowie. Starszy brat Arkadiusza, Tadeusz Rynowiecki (1914-1972), również absolwent Gimnazjum Męskiego w Ostrowie, był prokuratorem Prokuratury Generalnej.

 

CZESŁAW PIECHOTA
ur. 30.05.1922 r. – zm. 16.02.2018 r.

Czesław Piechota urodził się  30 maja 1922 roku w Zębcowie koło Ostrowa. Naukę rozpoczął w szkole powszechnej w Czekanowie a potem uczęszczał do szkoły im. Tadeusza Kościuszki. Od 1935 roku był uczniem Gimnazjum Męskiego. Należał do szkolnego klubu ,,Venetia’’ i Sodalicji Mariańskiej.

Na początku okupacji zatrudnił się w przedsiębiorstwie budowlanym gdzie nawiązał kontakty z kolegami z gimnazjum. Wspólnym wysiłkiem przeprowadzili akcje ratowania sprzętu sportowego i książek z budynku ostrowskiego gimnazjum. Grupa zajmowała się też zbieraniem informacji o niebezpiecznych funkcjonariuszach SS i nasłuchem radiowym.

W kwietniu 1940 roku cała grupa została aresztowana. Trafili do Dachau, gdzie Czesław Piechota stał się numerem 12321. Na początku  pracował przy budowie, potem udało mu się uzyskać skierowanie do pracy przy  sprzątaniu  budynków obozowych. Dachau stanowiło poligon doświadczalny dla studentów medycyny z Monachium. Czesław Piechota przekonał się o tym, gdy bez potrzeby został poddany operacji wycięcia ślepej kiszki. Obóz został także wyznaczony do prowadzenia badań, których celem było wynalezienie skutecznego środka uodparniającego na zarazki malarii. W okresie od marca 1942 do kwietnia 1945 roku zarażono malarią ponad 2000 więźniów, w tym Czesława Piechotę. Wsparcie kolegów – współwięźniów pomogło mu wrócić do zdrowia. Poważniejsze konsekwencje wywołały u niego doświadczenia z tyfusem. Był w stanie agonalnym i nawet załadowano już na transport do krematorium, ale wtedy jeden z przyjaciół dostrzegł, że jeszcze daje znaki życia. Udało się go wziąć z powrotem i odratować.

Jako pielęgniarz dotrwał do wyzwolenia obozu, co nastąpiło 29 kwietnia 1945 roku. W sierpniu 1945 roku wrócił do Ostrowa. Podjął przerwaną naukę w Gimnazjum Męskim i 29 stycznia 1946 roku uzyskał maturę. Potem wyjechał do Wrocławia i ukończył Wyższą Szkołę Handlową. Przez 2 lata pracował jako nauczyciel w Liceum Spółdzielczym w Świdnicy, a następnie wrócił do Ostrowa.

Pracował na różnych stanowiskach w Powiatowym Związku Gminnych Spółdzielni Samopomoc Chłopska. Aktywnie udzielał się w Związku Zawodowym Pracowników Handlu i Spółdzielczości. Pod koniec kariery zawodowej był nauczycielem w Technikum Gastronomicznym, a także dyrektorem Wojewódzkiego Przedsiębiorstwa Handlu Spożywczego i Wojewódzkiego Związku Gminnych Spółdzielni.

Działał społecznie w ZBoWiD, Związku Inwalidów Wojennych, Stowarzyszeniu Poszkodowanych przez III Rzeszę  i w Krajowym Związku Byłych Więźniów Dachau. Zmarł 16 lutego 2018 roku.

 

JACEK SKIBA
ur. 28.12.1941 r. –  zm. 16.02.2018 r.

Jacek Skiba urodził się 28 grudnia 1941 roku w Mikstacie. W 1948 roku rozpoczął naukę w Szkole Podstawowej im. Tadeusza Kościuszki, a po reorganizacji kontynuował ją w Szkole Podstawowej im. Ewarysta Estkowskiego. W 1955 roku podjął naukę w Gimnazjum Męskim, a potem kształcił się w Studium Nauczycielskim w Kaliszu.

Po jego ukończeniu rozpoczął pracę w Szkole Podstawowej w Jarocinie. Rok później przeniósł się do Szkoły Podstawowej nr 9 w Ostrowie jako nauczyciel  języka polskiego. Od 1967 roku przez dwa lata był etatowym pracownikiem ZHP jako komendant hufca. W 1969 roku został nauczycielem przedmiotów ogólnokształcących w Technikum Leśnym w Mojej Woli. W tym samym czasie kontynuował studia na Wyższej Szkole Pedagogicznej w Opolu,  które ukończył w 1972 roku, uzyskując tytuł magistra filologii polskiej. W latach 70. był  dyrektorem szkół w Rososzycy i Sieroszewicach. W 1979 roku wrócił do pracy w Ostrowie i został wicedyrektorem Szkoły Podstawowej nr 10. Rok później został przeniesiony do pracy w Wydziale Oświaty w Urzędzie Miejskim w Ostrowie, najpierw na stanowisko zastępcy inspektora oświaty, a potem inspektora.

W 1990 roku został dyrektorem I Liceum Ogólnokształcącego w Ostrowie. Kierował szkołą przez 17 lat. W tym okresie zrealizowano wiele ważnych inwestycji, takich jak m.in. odrestaurowanie auli i witraży, remont kapitalny instalacji elektrycznej, wymiana okien, założenie galerii portretów wybitnych profesorów i wychowanków. Dyrektor Jacek Skiba był współorganizatorem doniosłych  wydarzeń i uroczystości, jak nadanie szkole imienia, wręczenie nowego sztandaru, jubileusze 150-lecia liceum oraz 90 i 100- lecia Venetii. W roku 2007 przeszedł na emeryturę. W czasie swojej 45-letniej pracy zawodowej czynnie działał w ZHP. Pełnił różne  funkcje instruktorskie w hufcu w Ostrowie oraz w chorągwiach w Kaliszu i Poznaniu. Organizował i prowadził liczne obozy, biwaki, rajdy i kolonie. Był członkiem prezydium Stowarzyszenia Najstarszych Szkół w Polsce.

Angażował się w działania Ostrowskiego Uniwersytetu Trzeciego Wieku. Był członkiem Stowarzyszenia Alma Mater Ostroviensis. Wśród jego wielu odznaczeń były  Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (2001), Złoty Krzyż Zasługi (1983), Krzyż Za Zasługi  dla ZHP (1973), Odznaka Przyjaciel Dzieci (1977), Medal Za Zasługi dla Miasta Ostrowa Wielkopolskiego (1981), Złoty Krzyż Zasługi ZHP (1983), Medal Komisji Edukacji Narodowej (1998), Zasłużony Nauczyciel I LO (2008). Jacek Skiba zmarł 16 lutego 2018 roku, w wieku 76 lat.

 

 

JANUSZ SPALONY
ur. 12.02.1929 r. – zm. 3.04.2018 r.


Janusz Spalony urodził się 12 lutego 1929 roku w Pniewach, w powiecie szamotulskim. Do 1939 roku rodzina zamieszkiwała w Inowrocławiu. Tam uczęszczał do szkoły powszechnej, w której ukończył cztery klasy. W tym czasie został członkiem ZHP.

W czasie okupacji hitlerowskiej mieszkał z matką i bratem w Ostrowie. Mając 13 lat został zmuszony przez okupanta do pracy jako robotnik fizyczny. Jednocześnie uczestniczył w tajnym nauczaniu, w ramach którego ukończył zakres szkoły podstawowej. W 1943 roku podjął działalność konspiracyjną w Szarych Szeregach. W 1944 roku został wywieziony przez okupanta na roboty przy kopaniu rowów obronnych w rejonie Sieradza. W styczniu 1945 roku uczestniczył w działaniach związanych z wyzwoleniem Ostrowa. Po wojnie podjął naukę w Gimnazjum i Liceum Męskim w Ostrowie.

W trakcie nauki był wybitnym sportowcem w kilku dyscyplinach (koszykówka, siatkówka, szachy), reprezentując Gimnazjalny Klub Sportowy Venetia. Świadectwo dojrzałości uzyskał w 1948 roku. Podjął studia na Politechnice Poznańskiej, które ukończył w 1953 roku, uzyskując tytuł inżyniera. Jako absolwent Studium Wojskowego otrzymał stopień podporucznika rezerwy. Od 1955 roku pracował w ZNTK.

W czasie kariery zawodowej zajmował się również działalnością sportową. W latach młodości grał w koszykówkę w I i II lidze w Kolejarzu Ostrów. Od 1979 roku był wiceprezesem do spraw obiektów Kolejowego Klubu Sportowego ,,Ostrovia’’, a od 1990 roku kierownikiem tego klubu. Do 1983 roku był I-ligowym sędzią, a później komisarzem PZKosz. W 1956 roku zdobył tytuł ,,mistrza Ostrovii’’ w szachach, a po wielu latach powtórzył ten sukces, zdobywając w roku 2011 mistrzostwo Ostrowa seniorów powyżej lat 60. Był honorowym członkiem Ostrowskiego Towarzystwa Szachowego i stałym bywalcem czwartkowych treningów w tym klubie.

W 2008 roku, podczas jubileuszu 100-lecia Venetii został odznaczony Medalem Polskiego Komitetu Olimpijskiego. Był członkiem Stowarzyszenia Wychowanków ,,Alma Mater Ostroviensis’’. Za swoją pracę zawodową, społeczną i kombatancką został uhonorowany wieloma odznaczeniami,  m.in. Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Złoty i Srebrny Krzyż Zasługi, tytuł Weterana Walk o Wolność i Niepodległość Ojczyzny, Krzyż Armii Krajowej, tytuł Zasłużony Działacz Kultury Fizycznej, Medal Za Zasługi dla Miasta Ostrowa Wielkopolskiego oraz Krzyż Za Zasługi dla ZHP z Rozetą i Mieczami. Otrzymał również awans do stopnia majora. Zmarł 3 kwietnia 2018 roku, w wieku 89 lat.

 

JOLANTA HERZOG

  1. 22.03.1947 r. – zm. 23.08.2018 r.

Jolanta Herzog  urodziła się 22 marca 1947 roku w Łaziskach Górnych. W 1965 roku uzyskała świadectwo dojrzałości w Liceum Ogólnokształcącym w Katowicach. Następnie studiowała na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Katowicach, gdzie w 1971 roku uzyskała dyplom.

Staż podyplomowy zaliczyła w szpitalu w Środzie Wielkopolskiej. Kolejno pracowała w poradni dziecięcej w Sochaczewie (do 1972 roku), w szpitalu i przychodni miejskiej w Ostrowie Wielkopolskim (1972-1974), w Wojewódzkim Szpitalu Zespolonym w Bydgoszczy (1975), w przychodni rejonowej w Radzyniu (1975-1976), w Zakładzie Opieki Zdrowotnej w Ostrowie (1976-1978) i w Wojewódzkim Szpitalu Zespolonym w Kaliszu (1978-1980). Od 1981 roku na dłużej związała się z ZOZ w Ostrowie. Uzyskała pierwszy (1975) i drugi (1980) stopień specjalizacji z chorób dziecięcych.

W czasie pracy w Ostrowie Wielkopolskim pełniła dyżury w pogotowiu ratunkowym i piastowała stanowisko koordynatora do spraw pediatrii, z której to funkcji zrezygnowała w 1991 roku. Umowę z NZOZ w Ostrowie zakończyła z dniem 31 grudnia 1998 roku. Podjęła następnie pracę w NZOZ Przychodnia Dzieci i Rodzin „Wrocławska” w Ostrowie. Pełniła również dyżury na oddziale intensywnego leczenia dzieci.

Była nominowana do tytułu Ostrowianina Roku 2017. Została również laureatką prestiżowej nagrody „Hipokrates 2016”. Była bardzo lubiana przez swoich pacjentów za życzliwość, ciepło, fachowość oraz podejście do drugiego człowieka. Rodzinę założyła z Wacławem Witeckim, długoletnim ostrowskim lekarzem ginekologiem i położnikiem. Wspólnie wychowali córkę Barbarę, która poszła w ślady swoich rodziców i także została lekarzem, kończąc tę samą uczelnię, co matka i wybierając specjalizację z zakresu medycyny ratunkowej. Od roku 2002 Jolanta Herzog była wdową.

Pozostawała aktywna zawodowo niemal do końca życia. Choć zmagała się przez długi czas z poważną chorobą, nie traciła optymizmu. Zmarła 23 sierpnia 2018 roku, w wieku 71 lat. – Pani Herzog była lekarzem z powołania, dzisiaj naprawdę trudno na takiego trafić. Zawsze uśmiechnięta i pełna chęci do pomocy pacjentom. Gdy byłem dzieckiem to pamiętam te tłumy pacjentów i po 20 latach nic się nie zmieniło, poczekalnia nadal była pełna. To tylko świadczy jakim była lekarzem i dobrym człowiekiem. Moja cała rodzina leczyła się u pani doktor – napisał jeden z internautów po śmierci Jolanty Herzog.

KAZIMIERZ RADOWICZ
ur. 4.03.1931 r. – zm. 22.04.2018 r.
Kazimierz Radowicz urodził się 4 marca 1931 roku w Ostrowie Wielkopolskim. W 1950 roku zdał maturę w Gimnazjum Męskim. Następnie studiował filologię polską na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim.

Po uzyskaniu dyplomu w 1956 roku przeprowadził się do Gdańska. Przez ponad 30 lat pracował w tamtejszej rozgłośni Polskiego Radia. Na antenie radiowej wyemitowano kilkadziesiąt jego słuchowisk. 5 listopada 1978 roku nadano w programie II PR jego słuchowisko pt. ,,Klubowy jubileusz’’ poświęcone ostrowskiemu gimnazjum i wydarzeniom, jakie miały miejsce w mieście w listopadzie 1918 roku. 

Jako zastępca redaktora naczelnego Kazimierz Radowicz nagrywał wydarzenia ze strajku w Stoczni Gdańskiej w 1980 roku. Przez wiele lat współpracował z Teatrem Polskiego Radia i Teatrem TVP. Stworzył scenariusze seriali TV: ,,Republika Ostrowska’’, ,,Gdańsk 39’’ i filmów: ,,Desperacja’’, ,,Republika nadziei’’. Dokonał adaptacji dla dużego ekranu powieści ,,Nad Niemnem’’ Elizy Orzeszkowej i ,,Między ustami a brzegiem pucharu’’ Marii Rodziewiczówny. W latach 1966 – 2012 napisał i wydał 12 książek.

Za twórczość radiową i telewizyjną został trzykrotnie wyróżniony nagrodą Prezesa PRiTV i honorową odznaką PRiTV. Dwukrotnie otrzymał Nagrodą Literacką Prezydenta Miasta Gdańska (1976, 1986) i również dwukrotnie Nagrodą Artystyczną Gdańskiego Towarzystwa Przyjaciół Sztuki (1987, 2001). Publikował swoje teksty m.in. w ,,Tygodniku Powszechnym’’ i ,,Wrocławskim Tygodniku Katolickim’’. Od 1992 roku Kazimierz Radowicz był wydawcą i właścicielem wydawnictwa ,,Mestwin’’.

Był członkiem Stowarzyszenia Autorów ZAiKS, Związku Literatów Polskich (funkcję prezesa oddziału gdańskiego ZLP pełnił w latach 1992-2012), Stowarzyszenia Filmowców Polskich, Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich, Ostrowskiego Towarzystwa Genealogicznego i Stowarzyszenia Wychowanków Alma Mater Ostroviensis (od 1998 roku jako członek honorowy). 17 czerwca 1998 roku otrzymał tytuł Honorowego Obywatela Miasta Ostrowa Wielkopolskiego. Rodzinne miasto zaszczyciło go również Medalem Republiki Ostrowskiej i Medalem 100-lecia ZHP na Ziemi Ostrowskiej.

Kazimierz Radowicz brał udział we wszystkich ważniejszych uroczystościach swojej szkoły i regularnie uczestniczył w koleżeńskich zjazdach swojego rocznika maturalnego, pielęgnując przyjacielskie więzi z czasów młodości. W ostatnich latach życia ze względu na stan zdrowia nie był już w stanie odwiedzać Ostrowa. Do końca pozostawał jednak aktywny, prowadząc własnego bloga. Zmarł 22 kwietnia 2018 roku, w wieku 87 lat.

 

 

KRYSTIAN STEFAN PRAŁAT

  1. 24.12.1923 r. – zm. 6.10.2018 r.

Krystian Stefan Prałat urodził się 24 grudnia 1923 roku w Kąkolewie jako syn Jana i Marianny. 21 października 1939 roku na Rynku w Gostyniu był świadkiem egzekucji 30 wybitnych mieszkańców tego miasta. Notował wówczas imiona i nazwiska kolejno rozstrzeliwanych osób, za co spotkały go represje. Kartkę z danymi ofiar udało się jednak zachować. Znajduje się ona w zbiorach rodzinnych.

W latach 1959-1984 był leśniczym w Nadleśnictwie Wielowieś. Po zmianach strukturalnych pracował w Nadleśnictwie Przedborów, a potem w Nadleśnictwie Taczanów. Na terenie gminy Sieroszewice prowadził aktywną działalność społeczną. Był radnym Gminnej Rady Narodowej w Sieroszewicach w latach 1978–1988. Pełnił funkcję przewodniczącego Komisji Ładu i Porządku Publicznego. Przez okres dwóch kadencji był ławnikiem w Sądzie Rejonowym w Ostrowie Wielkopolskim.

Przez wiele lat pełnił funkcję prezesa Zarządu Koła Związku Kombatantów RP i Byłych Więźniów Politycznych w Sieroszewicach i sekretarza w Zarządzie Okręgowym w Kaliszu. Legitymował się stopniem majora rezerwy. Na emeryturze udzielał się w środowisku seniorów. Często uczestniczył w spotkaniach Klubu Seniora „Złoty Wiek” w Ostrowie. Za szeroko prowadzoną działalność publiczną otrzymał wiele odznaczeń, między innymi Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Srebrny Krzyż Zasługi, Medal „Za zasługi dla Związku Kombatantów”, Medal Zwycięstwa i Wolności, Medal X-Lecia, Medal XXX-Lecia, Medal Brązowy i Srebrny „Za Zasługi dla Obronności Kraju”, Odznakę „Zasłużony dla Śląskiego Okręgu Wojskowego”, Odznakę „Weteran Walk o Niepodległość”, Odznakę Brązową, Srebrną i Złotą „Zasłużony Działacz Ligi Obrony Kraju”. Jako major rezerwy otrzymał Biały Krzyż „Za Zasługi dla Klubów Żołnierzy Rezerwy LOK”. W 2012 roku przyznano mu tytuł Zasłużony dla Gminy Sieroszewice.

Razem z żoną dochował się czwórki dzieci – trzech córek i jednego syna. Kilka lat temu Krystian Stefan Prałat pożegnał żonę. 25 grudnia 2017 roku pochował syna. Sam zmarł 6 października 2018 roku w wieku 94 lat. Uroczystości pogrzebowe odbyły się cztery dni później w kościele Matki Boskiej Częstochowskiej w Ostrowie Wielkopolskim.

Uczestniczyła w nich delegacja m.in. z Urzędu Gminy Sieroszewice. Zasłużony społecznik spoczął na cmentarzu parafialnym przy ulicy Staroprzygodzkiej.

 

MARIA SZULC
ur. 10.02.1955 r. – zm. 10.05.2018 r.


Maria Szulc urodziła się 10 lutego 1955 roku w Ostrowie Wielkopolskim. Była córką Stanisława i Janiny. Pochodziła z licznego rodzeństwa, które tworzyli (w kolejności od najstarszego do najmłodszego) Danuta, Jan, Tadeusz, Krystyna, Elżbieta, Krzysztof i Sławomir.

W latach 1962-1970 uczęszczała do Szkoły Podstawowej w Garkach w Gminie Odolanów. Następnie przez cztery lata kształciła się w  Technikum Kolejowym w Ostrowie Wielkopolskim, gdzie w 1974 roku uzyskała świadectwo dojrzałości. Pracowała w kadrach Urzędu 
Gminy i Miasta w Odolanowie, a następnie w Urzędzie Miejskim w Ostrowie Wielkopolskim. Przez wiele lat zajmowała stanowisko kierownika Biura Rady Miejskiej w Ostrowie. Znajdowała się w składzie Komitetu Redakcyjnego Słownika Biograficznego Samorządu Ostrowa Wielkopolskiego 1990-2015, wydanego w 25. rocznicę pierwszych wolnych wyborów samorządowych.

W dniu 28 października 1978 roku zawarła związek małżeński z Włodzimierzem Szulcem. Małżeństwo miało syna Damiana. Mąż był absolwentem Wydziału Nauk Społeczno – Ekonomicznych Akademii Nauk Społecznych w Warszawie, a w latach 90-tych XX wieku zdobył uprawnienia, dzięki którym pełnił funkcję likwidatora bądź pełnomocnika ds. prywatyzacji w wielu zakładach dawnego województwa kaliskiego. Maria Szulc miała wiele zainteresowań. Jej ulubionymi zajęciami były narty, wycieczki rowerowe i  praca w ogródku. Chętnie spędzała czas na spotkaniach z przyjaciółkami.

Była osobą powszechnie lubianą w ostrowskim urzędzie. Często sięgała po poezję. Sama również chętnie sięgała po pióro. Tworzyła rymowane bajki kończące się happy endem lub morałem oraz wiersze będące dla niej odskocznią od ciemnych stron życia.

Żyłkę pisarską odkryła w sobie trochę przypadkowo, zastanawiając się wtedy nad oryginalnym prezentem urodzinowym dla mamy. Pomyślała, że miło byłoby napisać coś wierszem o jej najważniejszych wydarzeniach życiowych. Wkrótce spod jej ręki wyszła poezja rodzinna, bo oprócz matki umieściła tam także swoje rodzeństwo. Wszyscy byli zachwyceni końcowym dziełem. W czasie, kiedy pojawiła się choroba męża sporo pisała o leczeniu i cierpieniu. Starała się w ten sposób dodać otuchy i jemu i sobie. Włodzimierz Szulc zmarł w 2014 roku.

Wkrótce potem poważne problemy zdrowotne pojawiły się także u Marii. Z tego powodu musiała zrezygnować z pracy zawodowej w urzędzie. Zmarła 10 maja 2018 roku  w wieku 63 lat. Pogrzeb odbył się 12 maja w Uciechowie. Maria spoczęła na miejscowym cmentarzu obok swojego męża.

 

PIOTR SZCZUBLEWSKI

  1. 29.09.1957 r. – zm. 6.08.2018 r

 

Piotr Szczublewski rodził się 29 września 1957 roku w Ostrowie Wielkopolskim. Uczęszczał do II Liceum Ogólnokształcącego, gdzie w 1976 roku uzyskał świadectwo dojrzałości. Potem podjął studia na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Poznaniu, które ukończył, otrzymując dyplom, w roku 1982. Staż podyplomowy odbył w szpitalu w Ostrowie i z tą placówką związał swoją karierę zawodową.

 Podjął pracę na oddziale położniczo – ginekologicznym. W tej dziedzinie uzyskał pierwszy (1986) i drugi (1991) stopień specjalizacji. W roku 2008 obronił pracę doktorską pt. „Ocena przydatności badania ultrasonograficznego i analiza markerów biochemicznych w diagnostyce torbieli jajnika”. Od 2010 roku Piotr Szczublewski pełnił funkcję zastępcy ordynatora oddziału.

Przez jego ręce przewinęła się niezliczona liczba pacjentek, nie tylko z Ostrowa, ale z całego regionu. Wszystkie zachowały go we wdzięcznej pamięci jako wybitnego fachowca, ale i człowieka pełnego humoru. W jego gabinecie rocznie wykonywano kilka tysięcy badań cytologicznych, pozwalających wykryć zmiany rakowe. Dr Piotr Szczublewski był też propagatorem szczepionek, które mogą zabezpieczyć kobietę przed rakiem szyjki macicy. Wraz z żoną Danutą Piotr Szczublewski wychował dwie córki – Joannę i Annę. Pierwsza z nich poszła w ślady ojca i uzyskała dyplom Akademii Medycznej w Warszawie. Druga natomiast ukończyła studia prawnicze i germanistyczne. Piotr

Szczublewski należał do współzałożycieli Klubu Zabytkowych Mercedesów Polska, w którym posiadał legitymację nr 5. Często można go było wraz z rodziną spotkać wśród uczestników Ostrowskich Rajdów Pojazdów Zabytkowych. Z wielką pasją i znawstwem dbał o stare auta, wydobywając z nich dawny blask.

Pod koniec życia Piotr Szczublewski zmagał się z poważnymi problemami zdrowotnymi. Poddał się operacji i chemioterapii, ale niestety choroba okazał się silniejsza. Zmarł 6 sierpnia 2018 roku, w wieku 60 lat. Msza święta pogrzebowa odbyła się 11 sierpnia w kościele parafialnym w Przygodzicach. Zasłużony lekarz spoczął na Starym Cmentarzu przy ulicy Wrocławskiej w Ostrowie. W ostatniej drodze towarzyszyły mu tłumy znajomych, przyjaciół, współpracowników i pacjentek.

 

 

STANISŁAW AUGUSTYNIAK
ur. 4.10.1921r. zm. 11.02.2018 r.

Stanisław Augustyniak urodził się 4 października 1921 r. w Ostrowie. Do ZHP wstąpił 16 listopada 1935 r., a Przyrzeczenie Harcerskie złożył 27 grudnia 1936 r. jako członek 3 Drużyny Skautów im. Zawiszy Czarnego.  Latem 1939 r. w ramach Harcerskiego Pogotowia Wojennego trafił do oddziału ruchowo-handlowego PKP Ostrów Wielkopolski w charakterze łącznika. 3 września 1939 r. w Sieradzu przeżył niemiecki nalot na pociąg ewakuacyjny jadący z Ostrowa do Kamionki Strumiłowskiej.

Od 12 września 1940 r. Stanisław Augustyniak przebywał w Generalnej Guberni. Tam w 1942 r. wstąpił do AK przyjmując pseudonim ,,Gołąb’’. Działał w ruchu oporu aż do momentu wejścia wojsk radzieckich. Chcąc uniknąć represji ze strony nowych władz, 29 sierpnia 1944 r. wstąpił do tworzącej się II Armii Wojska Polskiego. Pełnił służbę w V Samodzielnym Batalionie Remontowo-Samochodowym. Po wojnie został skierowany do pracy na kolei. Był tam zatrudniony aż do przejścia na emeryturę w listopadzie 1981 r.

Swoją powojenną działalność harcerską wznowił 2 września 1946 r. w 1 Drużynie Skautów im. Tadeusza Kościuszki pełniąc w niej funkcję sekretarza i kronikarza. Z ramienia drużyny był członkiem kręgu starszoharcerskiego im. Władysława Nowaka, działał również w harcerskiej służbie informacji przy komendzie hufca. Po 1956 r. kontynuował harcerską służbę w strukturach komendy hufca. W 1973 r. został członkiem Komisji Historycznej Hufca, pracując w niej do ostatnich swoich dni. W 2014 r. otrzymał stopień podharcmistrza.

Był członkiem Kręgu Instruktorskiego im. Szarych Szeregów. Ożenił się z Mirosławą Hądzelek. Małżeństwo dochowało się trzech córek: Marianny, Doroty i Bogny. Razem z żoną często osobiście uczestniczył w uroczystościach upamiętniających zbombardowanie pociągu ewakuacyjnego w Sieradzu. Małżonkowie razem także udzielali się w Osiedlowym Stowarzyszeniu Krępianie.

Za swoją długoletnią działalność w ruchu harcerskim odznaczony był  m.in. Srebrnym Krzyżem ,,Za zasługi dla ZHP z Rozetą-Mieczami’’, honorowym tytułem Seniora ZHP i honorowym wyróżnieniem ostrowskiego hufca – Kapeluszem Skautowym. Posiadał również Krzyż Armii Krajowej, Medal Wojska Polskiego, odznakę honorową Weterana Walk o Niepodległość, Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Złoty Krzyż Zasługi, medal ,,Za zasługi dla miasta Ostrowa Wielkopolskiego’’, Odznaką Honorową ,,Za zasługi dla województwa wielkopolskiego’’ i Medal ,,Pro Memoria’’. Legitymował się stopniem porucznika.

Stanisław Augustyniak zmarł 11 lutego 2018 roku.

 

STANISŁAW WIERZBA

  1. 30.03.1942 r. – zm. 4.04.2018 r.

 

Stanisław Wierzba urodził się 30 marca 1942 roku w miejscowości Munchenberg koło Lebus, w Niemczech. Jego rodzice, Edmund i Helena z domu Kurzawa, byli wywiezieni w tym czasie na przymusowe roboty podczas II wojny światowej. Ojciec był z zawodu ślusarzem.

Stanisław Wierzba uczęszczał do Szkoły Podstawowej im. Ewarysta Estkowskiego przy ulicy Wrocławskiej w Ostrowie Wielkopolskim, a następnie do I Liceum Ogólnokształcącego, gdzie w 1960 roku uzyskał świadectwo dojrzałości. W latach 1961-1967 studiował na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Poznaniu. Dyplom lekarski uzyskał w dniu 11 maja 1967 roku. Staż przeddyplomowy odbył w szpitalu miejskim w Ostrowie, gdzie następnie  podjął pracę na oddziale ortopedyczno – urazowym i w pogotowiu ratunkowym.

Od 1969 roku był asystentem na oddziale ortopedycznym i w tym samym roku rozpoczął specjalizację w zakresie chirurgii urazowo-ortopedycznej. Specjalizację pierwszego stopnia uzyskał w 1972 roku, a drugiego stopnia w 1976 roku. W latach 1977-1982 Stanisław Wierzba był kierownikiem Poradni Specjalistycznych w ostrowskim szpitalu, a od 1985 roku był kierownikiem funkcjonującej tam poradni urazowo – ortopedycznej, a w późniejszym okresie również poradni preluksacyjnej.

W okresie od 1 stycznia 1985 roku do 1 stycznia 1986 roku zajmował stanowisko pełniącego obowiązki ordynatora Oddziału Chirurgii Urazowo-Ortopedycznej, którego był współzałożycielem. W latach 1986 – 1992 był zastępcą ordynatora oddziału. Od 1977 roku w niepełnym wymiarze pracował również w Obwodzie Lecznictwa Kolejowego w Ostrowie. W szpitalu pracował do 30 września 1997 roku. Potem podjął pracę w oddziale Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Ostrowie w charakterze lekarza orzecznika konsultanta w zakresie ortopedii.

Stanisław Wierzba był prekursorem wielu nowoczesnych na owe czasy technik operacyjnych, nauczycielem kilku pokoleń ostrowskich ortopedów. W sierpniu 2004 roku przeszedł na emeryturę. Pozostał jeszcze przez pewien czas aktywny, pracując w niepełnym wymiarze godzin w poradni ortopedycznej. Rodzinę założył ze Zdzisławą Sikorą. Wspólnie wychowali syna Macieja, który urodził się 13 listopada 1968 roku.

Stanisław Wierzba mieszkał do końca życia w Ostrowie. Był członkiem Stowarzyszenia Wychowanków Alma Mater Ostroviensis. Zmarł 4 kwietnia 2018 roku, w wieku 76 lat.

 

TOMASZ JĘDRZEJAK

  1. 14.07.1979 r. – 14.08.2018 r.

Tomasz Jędrzejak  urodził się 14 lipca 1979 roku w Ostrowie Wielkopolskim. Był wychowankiem Iskry Ostrów. Tutaj również rozpoczął naukę w szkółce żużlowej, która zakończyła się zdobyciem licencji w 1995 roku. Już od swoich pierwszych startów zaskarbił sobie sympatię fanów czarnego sportu.

Bez kompleksów walczył z dużo bardziej doświadczonymi rywalami. W 1999 roku został Młodzieżowym Mistrzem Polski Par Klubowych. Tytuł wywalczył wspólnie z Karolem Malechą i rezerwowym Michałem Szczepaniakiem. Kolejne triumfy świętował już poza rodzinnym miastem.

W następnym sezonie, jako zawodnik Włókniarza Częstochowa, został Młodzieżowym Drużynowym Mistrzem Polski. Dołożył do tego pierwsze sukcesy w gronie seniorów. W roku 2002 przeniósł się do Atlasu Wrocław. W jego barwach zdobył brązowy medal Indywidualnych Mistrzostw Polski. Lepsi byli tylko Rune Holta i Tomasz Gollob.

Po dwóch latach dał się namówić na powrót do Ostrowa. Nie był to jednak udany okres ani dla niego ani dla drużyny. Klub Motorowy walczył o awans do ekstraligi, ale bez powodzenia. Wrócił do Wrocławia i został tam aż dziesięć sezonów z przerwą na krótki epizod w Tarnowie. Stał się legendą żużla w stolicy Dolnego Śląska. Właśnie jako zawodnik Betardu Sparty w roku 2012 osiągnął swój największy sukces, zostając Indywidualnym Mistrzem Polski.

W wieku 33 lat wreszcie poczuł się żużlowcem spełnionym. Mimo wielu sukcesów Tomasz Jędrzejak nie był typem, który lubił udzielać się publicznie. Niechętnie wypowiadał się w mediach. Jak mówił, wolał swoją wartość potwierdzać na torze niż opowiadać o sobie. Pod koniec 2017 roku miał wrócić do Ostrovii, ale ostatecznie jednak wybrał ofertę Stali Rzeszów i przeniósł się na Podkarpacie. Szybko wywalczył sobie miano najskuteczniejszego zawodnika 2. Ligi Żużlowej.

W kwietniu 2018 roku po raz pierwszy w karierze musiał jechać przeciwko drużynie ze swojego rodzinnego miasta. 19 sierpnia 2018 roku miał wystąpić przeciwko Ostrovii na Stadionie Miejskim w meczu decydującym o pierwszym miejscu po rundzie zasadniczej 2. Ligi Żużlowej. Pięć dni później odebrał sobie życie. Uroczystości pogrzebowe Tomasza Jędrzejaka odbyły się 18 sierpnia. Msza żałobna odprawiona została w Sanktuarium Miłosierdzia Bożego w Ostrowie Wielkopolskim. Po nabożeństwie nastąpiło odprowadzenie na cmentarz przy ulicy Limanowskiego.

 

WACŁAW BERNARD
ur. 25.07.1924 r. – zm. 25.05.2018 r.


Wacław Bernard urodził się 25 lipca 1924 roku. Od 1953 roku był mieszkańcem naszego miasta.  Do 1976 roku pracował w ZNTK. Był tam kierownikiem działu bhp. Często był wzywany po godzinach do wypadków by ustalić ich przyczyny. Jak wspominał, podobne sytuacje nie należały do rzadkości, bo ZNTK zatrudniały wtedy ponad 9 tysięcy osób.

Później został przewodniczącym Rady Nadzorczej tworzącego się wówczas w Ostrowie oddziału ZUS. Tam przepracował kolejne dziesięć lat, osiągając wiek emerytalny. Aktywność zawodową przez cały czas łączył z działalnością społeczną. Miał blisko 60-letni staż w PTTK, jeden z najdłuższych nie tylko w Ostrowie, ale i w kraju. Był przewodnikiem oraz pilotem wycieczek krajowych i zagranicznych. Organizował wyjazdy do NRD, Czechosłowacji i Austrii. Gdy tylko dysponował czasem, oprowadzał także gości zwiedzających nasz region. Przez wiele lat był prezesem Zarządu Powiatowego ZBoWiD i koła Polskiego Związku Emerytów, Rencistów i Inwalidów.

Przez długi czas udzielał się w kole zakładowym kombatantów ZNTK, będąc jego założycielem i wiceprezesem. Zainicjował wmurowanie wielu tablic upamiętniających poległych mieszkańców i żołnierzy m.in. na budynku ZNTK, na Majdanie, przy ul. Ks. Kompałły i na dworcu, a także w Odolanowie i Raszkowie. – Mam satysfakcję, że gdy mnie nie będzie pozostaną tablice jako wyraz pamięci po ofiarach, jakie poniosło moje pokolenie – mówił.

Osobny rozdział w życiu Wacława Bernarda stanowi jego rola świadka koronnego w śledztwie Instytutu Pamięci Narodowej  dotyczącym pseudomedycznych eksperymentów dokonywanych w czasie wojny przez hitlerowskich lekarzy. Wiosną 1945 roku pełnił jako ochotnik służbę porządkową w dopiero co opuszczonym przez Niemców Gdańsku. W Instytucie Anatomii natknął się na pozostałości po nieludzkich praktykach nazistów. Sporządził dokładne opisy i odręczne szkice, na podstawie których po 60 latach ponad wszelką wątpliwość potwierdzono, że hitlerowcy produkowali mydło z ludzkiego tłuszczu. Opierając się na relacji ostrowianina mieszkający w Los Angeles Polacy nakręcili film dokumentalny, który odbił się szerokim echem w Stanach Zjednoczonych. 15 października 2011 roku razem z żoną zorganizował uroczystość z okazji 65-lecia ich małżeństwa. Odbyła się ona w sali przy kościele Miłosierdzia Bożego. Był to pierwszy przypadek takiego jubileuszu w historii tej parafii. W 2016 roku małżonkowie świętowali jeszcze bardziej okazały, niezwykle rzadko spotykany jubileusz 70-lecia wspólnego pożycia. Wacław Bernard zmarł 25 maja 2018 roku, w wieku 93 lat.

 

ZBIGNIEW JURDZIŃSKI
ur. 17.05.1944 r. – 25.10. 2017 r.

Zbigniew Jurdziński urodził się 17 maja 1944 roku w miejscowości Gogolewo, w powiecie gostyńskim. Po ukończeniu szkoły podstawowej z dniem 10 lipca 1958 roku podjął swoją pierwszą pracę zawodową w Zakładzie Doświadczalnym Hodowli i Aklimatyzacji Roślin w Smolicach koło Kobylina jako elektryk. Był tam zatrudniony przez trzynaście  miesięcy. W latach 1962-1965 pracował w Zakładach Sprzętu Mechanicznego w Ostrowie Wielkopolskim na stanowisku elektromontera.

Z dniem 5 kwietnia 1965 roku przeniósł się do Zespołu Szkół Zawodowych nr 1 przy ulicy Wolności w Ostrowie, gdzie został starszym technologiem w warsztatach szkolnych. Z warsztatami tymi związał się zawodowo na okres blisko dwudziestu lat. W okresie od 1 września 1972 roku do 31 lipca 1979 roku zajmował tam stanowisko głównego technologa.

Następnie został kierownikiem warsztatów i funkcję tę pełnił przez ponad pięć lat, do 14 grudnia 1984 roku. W międzyczasie uzupełniał swoje wykształcenie. W 1978 roku ukończył studia magisterskie na kierunku elektrotechnika specjalna w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Opolu. Następnie podjął studia podyplomowe z zakresu organizacji i zarządzania oświatą dla wojewódzkiej kierowniczej kadry oświatowej, które ukończył w 1985 roku. Z dniem 15 grudnia 1984 roku objął stanowisko dyrektora Zespołu Szkół Gastronomicznych w Ostrowie Wielkopolskim i pełnił je przez blisko siedemnaście lat. Na emeryturę przeszedł z końcem sierpnia 2001 roku.

W późniejszym okresie często uczestniczył w spotkaniach poszczególnych roczników absolwentów. Za swoją długoletnią pracę był odznaczony między innymi Złotym Krzyżem Zasługi (1994) oraz dwukrotnie Nagrodą Kuratora Oświaty i Wychowania (1987 i 1989). W roku 2014 wraz z żoną Ireną świętował jubileusz 50-lecia ślubu i podczas uroczystości dla jubilatów w ostrowskim ratuszu odebrał razem z nią przyznany im przez prezydenta RP medal ,,Za długoletnie pożycie małżeńskie’’.

Zbigniew Jurdziński zmarł 25 października 2017 roku, w wieku 73 lat.

 

ZENON WALCZAK

  1. 4.09.1935 r. – zm. 7.10.2018 r.

Zenon Walczak urodził się 4 września 1935 roku w Ostrowie. W czasie okupacji niemieckiej w tajnym nauczaniu ukończył dwie klasy szkoły podstawowej. W kwietniu 1945 roku rozpoczął naukę w klasie trzeciej w Szkole Podstawowej im. Ewarysta Estkowskiego. Świadectwo ukończenia siódmej klasy otrzymał w 1949 roku. Od tego roku kontynuował naukę w I Liceum Ogólnokształcącym. W czerwcu 1953 roku zdał egzamin dojrzałości, a następnie studiował na Wydziale Biologii i Nauk o Ziemi Uniwersytetu Adama Mickiewicza w Poznaniu.

Po obronie pracy uzyskał stopień magistra geografii fizycznej. Od 1958 roku pracował jako nauczyciel w Szkole Podstawowej nr 4. W latach 1960 – 1963 był nauczycielem w Technikum Kolejowym. Od 1963 do 1966 roku był zastępcą inspektora szkolnego dla miasta i powiatu ostrowskiego.

W latach 1966 – 1976 był dyrektorem i nauczycielem w I LO. Funkcję dyrektora pełnił przez dwie kadencje. Z dużym zaangażowaniem pracował nad odnową bazy materialnej liceum, utrwalaniem tradycji i podnoszeniem poziomu dydaktycznego. Podczas kierowania szkołą zorganizował obchody 60 – lecia Szkolnego Klubu Sportowego Venetia (1968) i jubileuszu 125 – lecia szkoły (1970), które były imprezami o zasięgu ponadregionalnym.

W 1973 roku decyzją Kuratora Oświaty w Poznaniu otrzymał mianowanie na stopień profesora szkoły średniej. Z inspiracji Kuratorium Oświaty zorganizował Międzyszkolne Towarzystwo Przyjaciół Nauk z siedzibą w I LO. Do 1977 roku sprawował opiekę nad kołami naukowymi w ramach tej struktury. Za moralną porażkę uważał odrzucenie przez ówczesne władze oświatowe prawomocnej Uchwały Rady Pedagogicznej z 1970 roku w sprawie nadania Liceum imienia Towarzystwa Tomasza Zana. Od września 1977 roku na własną prośbę został przeniesiony do pracy w Zespole Szkół Medycznych w Kaliszu. W 1987 roku uzyskał II stopień specjalizacji zawodowej. W 1992 roku przeszedł na emeryturę. W latach 1995 – 1998 pełnił funkcję sekretarza Prezydium Międzyzakładowej Komisji NSZZ Solidarność pracowników oświaty w Kaliszu. Od 2003 roku był wykładowcą na kierunku turystyka w Towarzystwie Edukacji Bankowej w Poznaniu, filia w Ostrowie. Od 2000 roku był członkiem National Geografic Society.

Dwukrotnie wyróżniony był nagrodami Ministra Oświaty. W okresie aktywności zawodowej był wielokrotnie honorowany odznaczeniami branżowymi oraz Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Zenon Walczak od 37 lat mieszkał w Nowych Skalmierzycach, gdzie zmarł 7 października 2018 roku.

 

 

 

 

 

Zostaw komentarz


 
Zapisz komentarz
Redakcja nie bierze odpowiedzialności za treść publikowanych komentarzy. Wpisy naruszające obowiązujące w tym zakresie prawo i dobre obyczaje będą bezwzględnie usuwane, a numery IP osób je publikujących trafią do bazy danych administratora.

Obejrzyj nasze stałe galerie