Pałacowy jubileusz Antonina

Pałac Myśliwski Książąt Radziwiłłów ma już 190 lat. W  swoich dziejach przechodził różne koleje losu i często zmieniał właścicieli. Był czas, że mocno chylił się ku upadkowi. Na szczęście udało się go uratować dla następnych pokoleń, które także będą mogły podziwiać tę wspaniałą perłę architektoniczną Ziemi Ostrowskiej.

 

1

 

Historia samego Antonina jest starsza niż dzieje Pałacu Myśliwskiego. Już na początku XVII wieku osada (wtedy jeszcze nosząca nazwę Szperek) wymieniana jest jako część dóbr przygodzickich należących do Wieniawitów Gołuchowskich, a następnie do Leszczyńskich. W 1634 roku znajdujemy ją w aktach sprzedaży dóbr przez Jana Leszczyńskiego Kasprowi Dönhoffowi. Od 1699 roku osada, wraz z całymi dobrami przygodzickimi, przechodzi w ręce podskarbiego wielkiego koronnego hrabiego Jana Jerzego Przebendowskiego, a 30 lat później staje się własnością jego córki Doroty Henryki. Ta z kolei w roku 1775 przekazuje dobra, wraz z Antoninem, swojemu synowi Marcinowi Mikołajowi Radziwiłłowi (1705-1782). W ten sposób rozpoczęła się era Radziwiłłów na naszym terenie. Na przełomie XVIII i XIX stulecia osadę Szperek, nadając jej nazwę Antonin od własnego imienia, obejmuje kolejny z Radziwiłłów. To książę Antoni Henryk (1775 – 1833), znawca i mecenas sztuki, kompozytor i polityk, w latach 1815 – 1832 namiestnik Wielkiego Księstwa Poznańskiego.

 

Romantyczny namiestnik wybrał leśną głuszę

 

Na początku XIX wieku osada liczyła zaledwie 3 domy i 31 mieszkańców, a w późniejszych dokumentach wykazany jest tylko 1 dom i 7 mieszkańców. Właśnie brak odpowiednich pomieszczeń mieszkalnych w majątku skłonił księcia Antoniego Henryka Radziwiłła do budowy swojej nowej siedziby. Jego smak i romantyczny gust sprawiły, iż wybrano leśną głuszę, nad niewielkim jeziorkiem. Pałac został wzniesiony w latach 1822-1824 według projektu znanego berlińskiego architekta Karola Fryderyka Schinkla (1781-1841).

Zbudowano go na wysokim ceglano-kamiennym fundamencie w kształcie równoramiennego krzyża greckiego. W centralnej części zaprojektowano  ośmioboczną salę kominkową z czterema przylegającymi do niej kwadratowymi skrzydłami. Jego ściany wykonano z drewna i cegieł. Od strony wewnętrznej są murowane, a od zewnątrz obłożone belkami. Czterokondygnacyjna część centralna z wysoką salą otoczona jest dwoma poziomami galerii. Ozdobny, belkowany strop wsparto na grubej kolumnie posiadającej w swojej dolnej części kominki. Przestronna sala była miejscem spotkań i uczt po łowach, a także koncertów i bali. Przylegające do niej skrzydła są niższe o jedną kondygnację i mieszczą pokoje mieszkalne dla gości. Gustownie wkomponowany w otoczenie pałac od samego początku był podziwiany za oryginalność i lekkość architektury oraz piękno dekoracji wnętrz.

Kilka lat później obok tak wytwornej budowli powstało zaplecze gospodarcze. Cały kompleks powstał w stylu szwajcarskim według projektów wspomnianego Schinkla i jego ucznia Jana Henryka Haeberlina. Oprócz tzw. mleczarni z salonem wszystkie obiekty gospodarcze, choć w różnym stanie, zachowały się do dziś. Ciekawostką jest, że w roku 1882 w pobliżu leśniczówki Szperek staraniem Radziwiłłów wzniesiono budynek poczty i stacji dyliżansów. (…)

Więcej na temat historii Antonina i pałacu w ,,Gazecie Ostrowskiej” z dnia 23 kwietnia 2014 r. 

Zobacz galerię zdjęć

 

Zostaw komentarz


 
Zapisz komentarz
Redakcja nie bierze odpowiedzialności za treść publikowanych komentarzy. Wpisy naruszające obowiązujące w tym zakresie prawo i dobre obyczaje będą bezwzględnie usuwane, a numery IP osób je publikujących trafią do bazy danych administratora.

Obejrzyj nasze stałe galerie